นานๆจะได้ แว้บ ลุกออกจากเก้าอี้สำนักงาน แต่หาใช่จะว่าจะออกไปเตร็ดเตร เพียงแค่เดินทางไปทำงานนอกสถานที่เท่านั้น

จุดหมายคือ CentralWorld โหลดสัมภาระ ย้ำว่า สัมภาระ จริงๆ ส่วนตัวมีความบ้าบิ่นในการแบกสิ่งของทั้งที่ จำเป็น และ แทบไม่จำเป็น ติดตัวไปไหนมาด้วยเสมอ และแน่นอน กล้องถ่ายภาพ ก็ พาแนบกายแอบในกระเป๋าทุกครั้ง

ในระหว่างเส้นทางการเดินจากสถานี รถไฟฟ้า บีทีเอส สยาม ไป CentralWorld ผู้คนเดินสวนกันไปมาตลอดเส้นทาง จนสายตาผมไปเหลือบ เจอภาพที่ผมต้องรีบควักงัดกล้องออกมาถ่ายบัดนั้น

“ความสุข ที่รัดทด”

คือต้องเกริ่นเลยว่า ตอนที่กดถ่าย ภาพนี้ ผมไม่ได้ลังเล หรือ จัดองค์ประกอบภาพอะไรเลย งัดปั๊บ ชักภาพเลย แต่ อารมณ์ ในตอนนั้น มันพุ่งๆยังไงไม่รู้

ทำไม เด็ก แม่งแกร่งจังวะ ผมกดถ่ายไป ภาพเดียวถ้วน เพราะอยากใช้เวลา ยืนดู เด็กคนนี้ สักพัก และ ตระหนักในใจ

“กู จะทุกข์ กว่าเด็ก คนนี้ จริงเหรอวะ”

หมุนตัวเดินต่อ ทิ้งให้น้อง นั่งนิ่งพิงเสาต้นนั้นต่อไป น้องทำหน้าที่น้อง กูต้องทำหน้าที่กู

ใครบอกว่า เราต้องเดินชิดซ้ายวะ

เดินหาไม่ถึง 10 ลมหายใจ กล้องในมือก็ถูกยกมาเพื่อจับภาพ คน คน นี้

ไม่ให้เปล่า เราแบ่งสุข

ถ่ายเสร็จก้มหน้ามองภาพในกล้อง เอ๋าาาาา เงยหน้าจะมอง ลุง อีกที แต่ทำไม โดนรุม มิด ขนาดนั้นเนี่ย

สุข รุม

บางทีก็ไม่อยากจำกัดความ ว่า คนไทย คนพุทธ อะไรให้ชัดเจน กว้างๆไปเลยแล้วกัน มนุษย์นี่แม่งกว้าง กว่า และ ลึกกว่า จักรวาล นี้จริงๆ

กู จะถึงมั๊ย CentrlWorld

ภาพส่งท้ายก่อนพาตัวเองเข้าแหล่งเจริญเย็นฉ่ำกลางใจกรุงฯ ก็กลายเป็นภาพที่ ไม่ได้ สะท้อนอะไรมากมาย แต่มุมปากเราขยับขึ้นหลังได้เก็บภาพ เติมความรู้สึกบางอย่างให้ จิตใจตัวเองมัน พอง ขึ้นนิดนึง

คน กวาด ใจ

แล้วพบกันอีก

#โต๊ะกินข้าวสตูดิโอ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s